تاثیر چسب بر محیط زیست

تاثیر چسب بر محیط زیست

چسب‌های مبتنی بر حلال چقدر برای محیط زیست مضر هستند؟ با وجود تطبیق پذیری آنها، یکی از مشکلات اصلی چسب‌های حلال، مضر بودن و تاثیر چسب بر محیط زیست است. آنها می‌توانند به طرق مختلف بر اکوسیستم و سلامت انسان تأثیر منفی بگذارند. در این مقاله از چسب رابو به تاثیرات متفاوت چسب بر محیط زیست می‌پردازیم.

تاثیر چسب بر محیط زیست

1- آلودگی هوا

حلال‌ها برای کیفیت هوای ما مضر هستند. تنفس چسب‌های مبتنی بر حلال می‌تواند منجر به تعدادی از نگرانی‌های جدی سلامتی شود از جمله: التهاب تنفسی، آسم و بیماری‌های ریوی. حلال‌ها همچنین می‌توانند بر مغز تأثیر بگذارند و می‌توانند در بافت چربی مغز ذخیره شوند.

2- آلودگی آب

آلودگی آب می‌تواند مشکل ساز باشد، به ویژه با چسب‌های پراکنده (چسب امولسیون). ضایعات چسب حلال به راحتی قابل تجزیه زیستی نیستند. در صنعت تولید می‌توان آن را همراه با آلودگی اضافی توسط تصفیه خانه‌های زیست تخریب پذیر حذف کرد. اما اگر حلال‌ها آب را آلوده کنند، می‌تواند منجر به نابودی حیات وحش و آلودگی احتمالی آب آشامیدنی شود.

اثرات چسب

3- آلودگی خاک

هنگامی که بقایای چسب مایع با جمع آوری مناسب زباله‌های خطرناک دفع نمی‌شوند، ممکن است خاک و در نهایت آب‌های زیرزمینی را آلوده کنند. این می‌تواند منجر به تخریب گیاهان و جانوران و آسیب‌های خطرناک سلامتی برای هر کسی که با آن در تماس است، شود.

چرا چسب‌های حرارتی را انتخاب کنید؟

چسب‌های حرارتی بدون حلال هستند. آنها زباله بسیار کمی تولید می‌کنند و کمترین تأثیر را بر محیط زیست دارند. علاوه بر این، آنها به راحتی در مناطقی که نیاز به سیستم تهویه خاصی ندارند و کم هزینه هستند، استفاده می‌شوند که آنها را برای عملیات‌های با حجم بالا عالی می‌کند.

انواع چسب

به طور کلی چسب‌ها به دو دسته اصلی تقسیم می‌شوند: طبیعی و مصنوعی. انسان‌ها هزاران سال است که از چسب‌های طبیعی استفاده می‌کنند، اما در قرن بیستم، چسب‌های مصنوعی توسعه یافتند و به مرور زمان تا حد زیادی جایگزین چسب‌های طبیعی شدند. بخش عمده‌ای از این امر به لطف صنایع هواپیماسازی و هوافضا بود که به چسب‌هایی با استحکام ساختاری بالا و مقاومت در برابر فرسودگی و شرایط شدید نیاز داشتند. این چسب‌های مصنوعی و با تکنولوژی بالا در نهایت به کاربردهای معمولی صنعتی و خانگی تبدیل شدند.

مواد تشکیل دهنده چسب‌های مصنوعی

از جمله مورد استفاده در چسب‌های مصنوعی شامل نیتروسلولز، پلی وینیل استات، کوپلیمر وینیل استات-اتیلن، پلی اتیلن، پلی پروپیلن، پلی آمیدها، پلی استرها، اکریلیک‌ها و سیانواکریلیک‌ها، رزین‌های فنل فرمالدئید، اوره فرمالدئید، پلی استرهای غیر اشباع، اپوکسی‌ها و پلی یورتان‌ها می‌باشد.

بسیاری از مواد مورد استفاده برای ساخت چسب مصنوعی پلیمرهای پلاستیکی، مشتق شده از نفت و وابسته به آن هستند. صنعت نفت بسیار مخرب است و این محصولات پس از دور ریختن به آسانی تجزیه نمی‌شوند.

مواد تشکیل دهنده چسب‌های طبیعی

چسب‌های طبیعی بیشتر منشا حیوانی یا گیاهی دارند. مردم هزاران سال است که از حیوانات – از جمله اسب – برای ساختن چسب استفاده می‌کنند. در زمان‌های قدیم از کلاژن اسب‌ها برای ساختن چسب استفاده می‌شد، اما امروزه بیشتر چسب‌ها بدون محصولات حیوانی ساخته می‌شوند. چسب‌ها اکنون تا حد زیادی مصنوعی هستند بنابراین، بدون حیوانات ساخته می‌شوند، اما هنوز برای محیط زیست خوب نیستند.

در قرن هجدهم، اولین کارخانه چسب تجاری، مستقر در هلند، از پوست حیوانات استفاده می‌کرد. چسب‌های حیوانی به طور سنتی برای اتصال چوب، صحافی کتاب، ساخت آلات موسیقی، تولید نوارهای چسب دار سنگین و سایر کاربردهای خاص استفاده می‌شد.

چسب طبیعی

اگرچه امروزه کمتر مورد استفاده قرار می‌گیرند، اما برای مثال برای تخته راه راه، پاکت نامه، برچسب بطری، صحافی کتاب، فیلم چند لایه و فویل ترجیح داده می‌شوند. چسب‌های طبیعی امروزی از همه چیز ساخته می‌شوند، از قسمت‌های حیوانی – از جمله پوست خرگوش، ژلاتین، پروتئین‌های شیر و آلبومین، سرم از خون حیوان گرفته تا نشاسته‌های گیاهی، صمغ‌های طبیعی مانند آگار و صمغ عربی و لاتکس لاستیک طبیعی.

کدام بهتر است، چسب طبیعی یا مصنوعی؟

از نظر عملکرد، چسب‌های مصنوعی به طور قابل توجهی متنوع‌تر هستند. آنها را می‌توان با قوام بیشتری نیز تولید کرد. هر دو عاملی هستند که چرا چسب مصنوعی استاندارد فعلی است.

اگرچه همه چسب‌های طبیعی قدرت چسبندگی گزینه‌های مصنوعی را ندارند، چسب‌های طبیعی معمولاً تمیزتر هستند و در هنگام تخریب کمتر سمی هستند. مشکلی که با چسب‌های طبیعی وجود دارد، علاوه بر عملکرد پایین‌تر، نگرانی‌های مربوط به رفاه حیوانات است. چسب‌های مصنوعی و وگان می‌توانند در روش‌های آزمایش غیر انسانی باشند، اما چسب‌های طبیعی غیر گیاهی نیز حاوی محصولات حیوانی در فرمول‌های خود هستند.

پایدارترین نوع چسب، پایه گیاهی است، اگرچه این نوع شاید کمتر موثر باشد.

آیا چسب پایه آب برای محیط زیست بهتر است؟

چسب سنتی بر پایه حلال است، به این معنی که از حلال‌ها به عنوان حامل برای رزین استفاده می‌کند. جایگزین‌های مبتنی بر آب برای محیط‌زیست بهتر هستند، زیرا حاوی ترکیبات آلی فرار آلاینده هوای کمی هستند.

سخن پایانی

همواره سعی کنید از چسب‌هایی که زیست تخریب پذیر و قابل بازیافت هستند استفاده کنید. چسب رابو، تولیدکننده و عرضه کننده انواع چسب با کیفیت، که می‌توانید برای رونق کسب و کار خود و با توجه به نیاز، خریدهای خرده و عمده را انجام دهید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *